روزگار تنهایی پارسا ...

امروز 9 بهمنه ، 7 سال گذشت از اون روزی که خداوند پیوند بین قلبهامون و محکمتر کرد و من با تمام وجودم احساس خوشبختی کردم اینکه نیمه گمشده ام و پیدا کردم و حالا بعد از 7 سال خوشحالم ، خیلی خوشحالم که هنوز همون حس و دارم چون تو بهترینی حمید مهربونم

یکسال گذشت از اون روزی که برای اولین بار پسرم و گذاشتم مهد ، دقیقا 8 بهمن بود . امروز بعد از چند روز که نرفته بود بردمش مهد و باز دوباره دل تنگی ، هنوز نتونستم با این قضیه کنار بیام و با خودم فکر میکردم چقدر زندگی بی رحمه ما روز به روز داریم از هم دورتر میشیم ، هر چقدر گرفتاریهامون بیشتر بشه این قضیه هم بیشتر میشه ، درس و کار و ... ، بعد با خودم گفتم مگه وقتی پیشمه چیکار میکنم براش ؟ طفلی باید همش بشینه جلو تلویزیون و کارتن ببینه ، هر از گاهی هم که میاد با من حرفی بزنه با یه جواب کوتاه ردش میکنم بره ، آخه من باید به کارهام برسم ولی پسرم چی ؟ . . . دیشب بابایی رفت از اینترنت خروس زری رو برات گرفت تا 12 شب دوتایی داشتین گوش میدادین بعد...

اینم حلزون پسرم که خودش با ابتکار خودش درست کرده ... حسم اینه که از اون وقت که رفته مهد جدید و آموزشش بیشتر شده خیلی تواناییهاش بیشتر شده حالا یا به خاطر اونه یا اینکه قرار بوده این اتفاق بیفته و توام شدن باهم ... ...

اولین نقاشی های پسرم ، البته نه اینکه قبلا نمیکشید ولی خیلی پیشرفت داشته و یه کم شباهت و میشه توشون پیدا کرد ... خورشید   مار   سی دی ...

بالاخره بعد از کلی وقت که پسر خوشگلم چتر میخواست مامان جونش همت کرد و براش خرید ...

پارسا این شعر و توی مهد یاد گرفته و با زبون قشنگش خیلی جالب میخونه : شب یلدا شده باز                 بچه ها خبر خبر نه نه سرما دوباره                 برمیگرده از سفر بابا امشب خریده                  آجیل و یه هندونه مامان مهربونم                     فال حافظ میخونه نه نه جون کنار من  ...

پارسا: مامان از اینا برام میخری؟ مامان: باشه مامان میخرم برات بابا: بابا یکی باید پیدا بشه برا خودم بخره از اینا مامان : بزرگ که شدی میخرم برات مامان پارسا : ببین چقدر بزرگ شدم من ؟ پاهام و نگاه کن مامان : نه مامان باید بزرگ تر بشی اندازه بابا بشی پارسا : ببین چقد بزرگ شدم؟ ببین اندازه بابا شدم؟ ...